Pages

Showing posts with label For those who can read Tamil. Show all posts
Showing posts with label For those who can read Tamil. Show all posts

Friday, 30 January 2015

மழை

"வங்கக் கடலில் ஏற்பட்டுள்ள குறைந்தக் காற்றழுத்தத் தாழ்வு மண்டலத்தால் அடுத்த 48 மணி நேரத்திற்கு கன மழை எதிர்ப்பார்க்கலாம் என்று சென்னை வானிலை ஆராய்ச்சி மையம் தெரிவித்துள்ளது" 

சலிப்புடன் டிவியை அணைத்தேன். இந்த நாள் இப்படித் தொடங்கும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

மழை. இந்தப்  பாழாய் போன மழை இப்போது தான் வரும். வெளியே இருட்டி இருந்தது. இடி இடித்தது. காற்றில் ஈர பதம். எனக்குக் காய்ச்சல் வந்துவிடும் போல இருந்தது. இந்த நாள் எல்லாமே சரியாக நடக்கும் என்று கனவுக் கண்டேன். இந்த ஒரு நாள் தான். இனி எப்போ இந்த மாதிரி வாய்ப்பு கிடைக்கும். நாளை காலை அவள் வந்து விடுவாள். 

"அத்தை நான் பக்கதுல கடைக்குப் போய்ட்டு வரேன்"
"எந்தக் கடை?"
"இங்க தான் பக்கதுல.. காபிப் பொடி வாங்கனும்" (அப்படியே லைப்ரரி ..கொஞ்சம் பார்க்கில் நடை.. பக்கதுல சூடா சோளம்...ஆஹா..)
"பக்கத்துல தானே? சரி நானும் வரேன்"
"..." 

ஒவ்வொரு முறை நான் தனியே செல்ல முயற்சிக்கும் போதெல்லாம் இப்படி "சரி நானும் வரேன்" இல் மாட்டிக்  கொண்டு விடுவேன். ஆனால் இன்று எப்படி ஓர் அறிய வாய்ப்பு . எவ்வளவு நாள் இதற்காக நான் காத்துக் கொண்டிருந்தேன். என்னவெல்லாம் யோசித்து வைத்தேன். 

"அம்மா ரொம்ப நாளா திருச்செந்தூர் போகணும்னு சொல்லிட்டே இருக்காங்க.. இந்த சனிக்கிழமை போய்ட்டு வந்துரலாம்.. அடுத்த நாள் காலைல வந்துரலாம்.. என்ன?"
(இந்த வாய்ப்பு வாழ்வில் மிக அரிதாக வரும். நழுவ விட்டு விடாதே. என்ன செய்யலாம்.யோசி.)
"சனிக்கிழமை யா?"
"ஆமா..ஏன்?"
"இல்லைங்க .. அன்னைக்கு என்னால கோவிலுக்கு வர முடியாது"
"ஓ .."
"பச்.. என்ன பண்றது.. சரி.. நீங்களும் அத்தையும் போய்ட்டு வாங்க..நானும் கொஞ்சம் வீட்டுல ரெஸ்ட் எடுக்குறேன்"
இப்படியெல்லாம் பொய் சொல்லி இந்த நாள் எப்போ வரும் என்று காத்துக் கொண்டிருந்தேன். வெளியே சென்று பால்கனியில் நின்றேன். மழை விடாமல் பெய்துக் கொண்டிருந்தது. சாலை எங்கும் நீர் தேங்கி சாக்கடைகள் நிரம்பி வழிந்துக்கொண்டிருந்தது.

காலைல எழுந்ததும் தலைக்குக் குளிச்சிட்டு புது சாரி கட்டிக்கிட்டு..முதல் ல கோவிலுக்கு போகணும். அப்புறம் ரமணா மெஸ் ல டிபன். மசாலா தோசையும் காபி யும். அப்புறம் லைப்ரரி. மதியான சாப்பாடு கிருஷ்ணா கபே. அப்புறம் மாட்டினி ஷோ. சாயங்காலம் ரொம்ப தூரம் நடக்கணும். எங்கயாவது. நடந்துக் கொண்டே இருக்கணும்.தெப்பகுளம் போகணும். படியில உட்காரணும். மீனுக்குப் பொரி போடணும். இருட்டில தெப்பகுளம் எவ்வளவு அழகாக இருக்கும். நைட் கூட வெளியில சாப்டுக்கலாம். சமைக்கவே வேண்டாம். பாத்திரம் கழுவ வேண்டாம். வீட்டுக்கு வந்ததும் விடிய விடிய இளையராஜா பாட்டுக் கேட்டுட்டே புக் படிச்சுட்டே தூங்கணும்.

இந்த நாளின் ஒவ்வொரு நொடியும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் நான் அல்டிமேட் ஸ்டாரை போல செதுக்கி வைத்திருந்தேன். ஆனால் இந்த மழை என் ஆசையில் மண்ணை வாரி போட்டு விட்டது. சமைக்கவும் பிடிக்கவில்லை. அழுக்குத் துணி மூட்டையாய் இருந்தது. துணி துவைத்தாலும் மழையில் காயாது. பால்கனியில் நின்று மழையை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன். இந்தக் காற்றுழுத்தத் தாழ்வு மண்டலம் இன்றைகுக் தான் வரவேண்டுமா. சே. 

கீழே ரோட்டில் பள்ளிக்கு ரெயின்கோட் மாட்டிக்கொண்டு இரண்டு சின்ன குழந்தைகள் பள்ளிக்கு சென்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். 

"ஹேய்.. அது அழுக்குத் தண்ணீ ..அதுல கால் வச்சா ஷு டர்ட்டி ஆகும்.. அம்மா திட்டுவா " ஒற்றை குடுமிப் போட்ட வாண்டு அதட்டியது.
"போடி..இத இப்டீ ஷு இருக்குல..அத.. தண்ணிக்குள்ள விட்டு கால வெளீல வெச்சு நடக்குறப்போ பாரேன்..தண்ணி புளுக் புளுக்னு வெளில வரும்.. நடக்குறப்போ சத்தம் கேட்குது பாரு.. சூப்பரா இருக்கும்" ரெட்டை குடுமியின் குரலில் அத்தனை உற்சாகம். தண்ணியில் குதித்து குதித்து சென்றது. 

வீட்டைப் பூட்டி விட்டுக் கிளம்பினேன். மழை எவ்வளவு அழகு என்பதை  எப்படி மறந்து போனேன்?!





Monday, 6 October 2014

பார்வை

கால் நோக காத்திருந்து ..
கூட்ட நெரிசலில் அகப்பட்டு ..
வெயிலையும் மழையையும் கடந்து..
உள்ளே நுழைந்ததும்..
ஏனோ கண்களை மூடி கொள்கிறார்கள்..
கடவுளைப்  பார்க்காமல்?

Wednesday, 21 May 2014

விசுவநாதன், பி.காம்

சுற்றிலும் மலை சூழ்ந்து இருக்கும் அந்த அழகான இயற்கைக் காட்சி மனதிற்குக் குளுமையாக இருந்தது. மேக ராணி மலைப் படுக்கையில் துயில தயாராகிக் கொண்டிருந்தாள். இதுவே நான் ஆழியாருக்குப் போவது முதல் முறை. நிறைய அணைகளை பார்த்திருந்தாலும், ஆழியாரில் ஒரு ரம்மியம்  இருந்தது. பிரம்மாண்டமான மலைகளின் பள்ளத்தாக்கில் சற்றும் அசையாத நீர் தேக்கம் . ஒரு ஓவியத்தில் நீர் நிலை , நீல வண்ணமாக உறைந்திருப்பதுப் போல இருந்தது. இங்கே அமர்ந்து இந்தக் காட்சியை நாள் முழுவதும் காணலாம் போலும். இந்த நிசப்தம் பிடித்திருந்தது. 

என்னுடன் வந்திருந்தவர்கள் அணையின் அருகில் இருந்த கெஸ்ட் ஹௌசை காண்பதில் ஆர்வமாக இருந்தார்கள். அங்கே தான் ரவிச்சந்திரன் 1964 இல் "விசுவநாதன் வேலை வேண்டும்" என்று நடனமாடினார்.

வெளிச்சம் குறைய தொடங்கியதும், நாங்கள் கீழே இறங்கினோம். ஜனத் தொகை முழுவதும் கீழே அந்த பூங்காவில் தான் இருந்தது. எனக்கு அந்த பூங்காவில் ஒன்றுமே இயற்கையாக தெரியவில்லை. குப்பை, கூட்டம், சத்தம் என்று மேலே சொர்க்கம் போலவும், கீழே நரகம் போலவும் தோன்றியது எனக்கு. 

இந்த நரகத்தை வேகமாக கடந்து செல்ல வேண்டும். ஆங்காங்கே நிறைய குரங்குகள் வேறு சாப்பாடு பைகளை பறிப்பதற்காக காத்து கொண்டிருந்தன. இன்னும் வேகமாக நடக்க தொடங்கினேன். பாதையின் ஓரத்தில் கீழே ஒரு முதியவர் பிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருந்ததை நான் கவனிக்கவில்லை. நான் அவரை கடந்து சென்றதும், ஏதோ முனுமுனுத்தார்.

எனது கால்கள் வேகமாக முன்னேறினாலும் , ஏதோ ஒன்று என்னை தயங்கி நின்று மறுபடியும் அவரை நோக்கி செலுத்தியது. அப்பொழுது தான் அவர், 

"அந்த ஒரு ரூபாய எடுத்து தாங்க" என்று முணுமுணுக்கிறார் என்று தெரிந்தது. அவருக்கு மிக அருகிலேயே ஒரு ரூபாய் நாணயம் ஒன்று கிடந்தது. ஆனால் அவரால் அதை எட்டி எடுக்க  முடியவில்லை. அதை எடுத்து அவர் கையில் வைத்தேன். "தூக்கி விட கூட ஆள் இல்ல" என்று சலித்துக் கொண்டார். அவர் அருகே சென்று இரு கைகளையும் பற்றி, அவரை தூக்கி விட்டு நிறுத்தினேன். முதல் முறையாக என்னை பார்த்த அவரது கண்கள், கலங்கின.

"வாட் இஸ் யுவர் நேம் ?" சட்டென்று இந்த கேள்வியை , அதுவும் ஆங்கிலத்தில் நான் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை . என் பெயரை கூறினேன்.

"வேர் ஆர் யு ப்ரம் ?"

"மதுரை"

"ஓ ! டெம்பிள் சிட்டி! தட் இஸ் வொய் யு ஆர் லைக் திஸ் " என்று சிரித்தார்.

அவரை சிரிக்க வைத்து விட்டேன் என்று மனதிற்குள் பெருமிதப்பட்டுக் கொண்டேன்.

"மை நேம் இஸ் விசுவநாதன். 1972 பி.காம் டிகிரி ஹோல்டர் " என்று பெருமையாக  கூறினார். அவர் கண்கள் மீண்டும் கலங்குவதை கவனித்தேன். என்னால் என்ன செய்ய முடியும்? உதவியற்ற நிலையில் நான் தான் இருப்பது போல உணர்ந்தேன். இது போன்ற இன்னல்களை பணத்தால் தான் செரி செய்ய முடியும் என்று என் சராசரி மூளை சொன்னதைக் கேட்டு , அவர் கையில் சில ரூபாய் நோட்டை வைத்தேன்.

"நோ ! நோ ! ஐ டோன்ட் வான்ட் மனி !"

"இல்ல.. டீ சாப்பிடவாது வெச்சிக்கோங்க" என்று நான் இந்த பணத்தை பிச்சைப் போட  வில்லை என்பது போல் காட்டிக்கொண்டேன்.

"ஓ ..டீ க்கா? அப்டினா சரி" என்று வாங்கிக் கொண்டார்.

"ஐ டோன்ட் ஹாவ் எனிபடி . நோ பிரண்ட்ஸ் . நோ பாமிலி . மை லைப் இஸ் ஹாரிபள் . எத்தன கஷ்டங்கள் . நீங்க ஏன் நிக்குறீங்க? ஐ டோன்ட் வாண்ட் டு டிஸ்டர்ப் யு . வெல்கம் டு ஆழியார் . ஹாவ் எ நைஸ் டைம்." என்று கைக் கூப்பி விட்டு நடக்கத் தொடங்கினார்.

வாசலில் எனக்க நண்பர்கள் காத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். "மழை வேற வர மாதிரி இருக்கு..எங்க போய்ட இவ்ளோ நேரம்?"

வண்டியில் ஏறினேன். நாங்கள் சரியாக கிளம்பிய பொழுது பெரிதாக மழை பெய்ய தொடங்கியது. வண்டியில் ஒருவர் , "சே ! எப்படி மழை பெய்யுது.. பாவம் பா இந்த குரங்கு எல்லாம் மழை நேரத்துல எங்கே போகும்?" என்று வருத்தப்பட்டார்.

Monday, 12 May 2014

முரண்பாட்டு மூட்டைகள்

என்  நீண்ட நாள் ஆசையில் ஒன்றான "கார் டிரைவிங்" ஐ கற்று கொள்ள  ஒரு வழியாக சமயம் அமைந்தது. பல இடங்கள் விசாரித்து , ரொம்ப  தூரம், ரொம்ப காஸ்ட்லி என்ற பல தடைகளை மீறி கடைசியாக "லேடீஸ் தான சொல்லி கொடுப்பாங்க?" என்ற முக்கியமான விஷயத்தை உறுதி  செய்த பிறகு, அந்த டிரைவிங் ஸ்கூலில் சேர்ந்தேன்.

அந்த "லேடி" ஒரு போலீஸ் ஆபிசரை போல் தான்  இருந்தார். முதல் நாள், கியர்  எப்படி போடுவது என்று சொல்லி  கொடுத்தார். "இது பழகவே உங்களுக்கு ஒரு வாரம் ஆகும்" , என்றார். இரண்டாவது நாள் எங்கள் தெருவில் இருந்து முன்னேறி மெயின் ரோட்டில்  ஓட்ட ஆரம்பித்தேன். காலை 6:30 மணி என்பதால் சாலைகள் காலியாகவே  இருந்தது.

 "மூணாவது  கியர் ல இருந்து நியுட்ரல் வந்துட்டு  தாங்க ரெண்டாவது கியர்  போடணும்.   நீங்க நேரா பின்னாடி போடுறீங்க. அது நாலாவது கியர்!" என்று என் அருகில் இருந்தபடி  அதட்டினார். எனக்கு ஒரே பதற்றமாக இருந்தது. "அய்யோ அப்படியா? ஸாரிங்க" என்றேன்.

கியர் எந்த நிலையில் இருக்கின்றது என்பதே எனக்கு மிகவும் குழப்பமாக இருந்தது. இவ்வாறு நான் பாதி குழப்பத்திலும் மீதி பயத்திலும் இருந்த போது, எங்கள் வண்டியை கடந்து ஒருவர் சைக்கிளில் கீரை விற்றுக்கொண்டு  சென்றிருக்கிறார்.

"இதுங்களுக்கு வண்டி பழக வேற எடமே கெடைக்காதா " என்று அவர் முனுமுனுத்தது என் காதில்  விழுந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் என் அருகில் இருந்தவரின் காதில்  நன்றாகவே விழுந்தது. அடுத்த சில நொடிகள் நடந்த நிகழ்வு - முதல் முறை வானவில் பார்த்த பொழுதோ, முதல் முறை இரயிலில் பயணம் செய்த பொழுதோ எப்படி நம் நெஞ்சில் என்றும் நீங்காமல்  பதிந்திருக்குமோ அது போன்ற ஒன்று நிகழ்வாக அமைந்தது - கிட்டத்தட்ட . முதல் முறையாக ஒரு பெண் சரளமாக கெட்ட வார்த்தை பேசுவதை நேரில் கண்டேன்.

"இது என்ன உன் அப்பன்  ரோடா? என்னமோ உன் மேல வந்து இடிச்ச மாதிரி பொலம்புற? கீழ இறங்குநேனா பிச்சிருவேன் ராஸ்கல் .. @#$%!&#%&# ..
ஏன்  நீ வண்டி பழக கிரௌண்டு கட்டி தாயேன் .. ம*****.. வந்துட்டானுங்க ..பொம்பளைங்க வண்டி ஓட்டுனா இவன்களுக்கெல்லாம் எளக்காரம் .. %@#$@!@.. என்ன வார்த்த பேசுற நீயு .. என்ன மொறைக்குற? ஓடிரு ..#*&#*#^(#)@ "

இந்த அர்ச்சனைக்கு நடுவில் என்னிடம், "ரெண்டாவது கியர் போடுங்க... கிலட்ச மிதிங்க.. அக்சிளிரேடர மெதுவா மிதிங்க" என்றெல்லாம் அவர் சொல்ல மறக்கவும் இல்லை. என் கைகள் ஸ்டீரிங் வீலில்  உறைந்தது. இங்கே இப்போது என்ன நடந்தது என்று ஒன்றும் புரியவில்லை. அந்த சைக்கிள் காரனோ மிரண்டுவிட்டான் . ஏதோ சந்தில் நுழைந்து எங்கள் பார்வையில் இருந்து மறைந்து விட்டான்.

சில நொடிகள் காரில் அமைதி நிலவியது. இது தான் புயலுக்கு பின் அமைதியோ? எதாவது பேசி இந்த மௌனத்தை கலைக்க வேண்டும். ஆனால் என்ன பேசுவது? அவரே பேச  ஆரம்பித்தார். "இவனுங்களுக்கெல்லாம் இப்படி தாங்க பதிலடி கொடுக்கணும்.. என்ன பயந்துட்டீங்களா?" என்று சிரித்தார்.

"இல்ல இல்ல.." நான் மிகவும் இயல்பாக இருப்பது போல் நடித்தேன்.

"நான் இவன மாதிரி நெறைய பேர பாத்திருக்கேங்க .. கிலட்ச அமுக்கி வண்டிய திருப்புங்க. பொம்பளைங்கனா சமயக்கட்டுலயே கெடக்கணும். வண்டி எல்லாம் ஓட்டுனா இவனுங்களால தாங்க முடியாது"

எனக்கு ஆச்சிரியமாக இருந்தது. பேருந்தில் , ரோட்டில் பெண்களை கேலி  செய்யும் ஆண்களை பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் அந்த சமயத்தில் என் இயலாமையை நினைத்து தான் வெட்கபட்டிருக்கிறேன் . அதற்கு மேல் எதுவும் செய்தது இல்லை. ஆனால் இந்த பெண் , ஒரு படி மேலே போய் , நடு ரோட்டில் சண்டையிட்டு அந்த ஆணை பயந்து ஓட வைத்து விட்டாரே! இதற்கும் தைரியம் வேண்டும் தான்.

அடுத்த நாள் நான் வண்டியில்  ஏறிய பொழுது அவரை ஒரு மரியாதையோடு (மரியாதை கலந்த பயம் என்று வாசிக்கவும் ) பார்த்தேன்.

"50 லட்டு ஆர்டர் பண்ணி கான்செல் பண்ணிட்டேங்க " என்றார்.

"ஏங்க லட்டு நல்ல இல்லையா?"

"அட ஏங்க நீங்க வேற.. என் பொண்ணு 952 மார்க்கு தாங்க வாங்கிருக்கு பிளஸ் டூ ல .. 1000 ஆவது வாங்கும்னு நெனச்சேன். கட் ஆப் வேற 155 தான். என்ன படிக்க ஒண்ணும் புரியல .. பிஎஸ்சி ஐடி எப்படிங்க ?"

"மொதல்ல அவளுக்கு என்ன விருப்பம்னு கேளுங்க..அதையே படிக்க வைங்க" என்றேன்.

"ம்க்கும் .. அவளுக்கு பேஷன் டெக்னாலஜி படிக்கணுமாம் .. ஹோட்டல் மானேஜ்மன்ட் படிக்கணுமாம்.. பொம்பள புள்ளைக்கு எதுக்கு இந்த படிப்பெல்லாம்.. துணி தைப்பாங்க .. அங்க புடிக்குது இங்க  புடிக்குதுன்னு கைய வைப்பாங்க .. தேவையா.. என்ன கேட்டா காலேஜுக்கே அனுப்ப வேண்டாம்னு தான் சொல்லுவேன்.. நீங்க வண்டிய ஸ்டார்ட் பண்ணுங்க "

ஏனோ வைரமுத்துவின் வரிகள் நினைவிற்கு வந்தது. அவர்  கூறவது போல சிவாஜி படத்தில் வரும் ஷ்ரேயா மட்டும் அல்ல, நாம் அனைவருமே ஒரு வகையில் முரண்பாட்டு மூட்டைகள் தான்.

Tuesday, 20 August 2013

மாற்றம் ஒன்று தான் மாறாததா?

அம்மா, அப்பா,அத்தை, மாமா, தாத்தா என அனைவரும் இட்லி வேண்டும் என்றுவிட, எனக்கும் அண்ணனுக்கும் மட்டும் தோசை வாங்குவது என்று முடிவு செய்தேன். வீட்டின் அருகிலேயே இருக்கும் அந்த சிறிய ஹோட்டலுக்கு போகும் வழியில் எத்தனை இட்லிகள் என்று கணக்கு செய்து கொண்டிருந்தேன்.

அப்பாவுக்கும் மாமாவுக்கும் நாலு, நாலு என்று எட்டு. தாத்தா,அம்மா,அத்தைக்கு மூன்று மூன்று என்று ஒன்பது. "எதற்கும் ரெண்டு இட்லி எக்ஸ்ட்ரா வாங்கிட்டு வா " என்று அம்மா கடைசியில் எப்பொழுதும் சொல்லும் இட்லியும் சேர்த்து , மொத்தம் 19 இட்லிகள். ஒத்தை படை எண் என்றால் டிவியின் வாலியுமை கூட மாற்றும் நான், 20 இட்லிகள் வாங்கலாம் என்று முடிவு செய்தேன். 

உள்ளே நுழைந்ததும் இருந்த கூட்டத்தைக் கண்டு முகம் சுழித்தேன். பார்சல் வாங்கும் கவுன்டரில் ஒரு நீளமான வரிசை இருந்தது. அமர்ந்து சாப்பிடும் அளவு போதிய இட வசதி இல்லாததால், இங்கே அநேகமாக பார்சல் வாங்கவே வருவார்கள். இருக்கும் ஒரு 4-5 இருக்கைகளும் காலியாக இல்லை. நீண்ட வரிசையில் நின்று கொண்டே, அங்கும் இங்கும் நடமாடும் மனிதர்களை கவனிக்க தொடங்கினேன். 

எல்லோருடைய நடவடிக்கைகளிலும் ஒரு விதமான அவசரம் தெரிந்தது. ஹோட்டல் என்றாலே எல்லாரும் ஓடி கொண்டே தான் பரிமாற வேண்டும் என்பது நம் ஊரின் எழுத படாத விதி போலும்!  ஆனால் , உட்கார்ந்து உணவு உண்பவர்களும் அதே அவசரத்தோடு தான் இருந்தார்கள். இன்றைய உலகில் அவசரம் என்பது கூட ஒரு வகை வியாதி தான். 

அங்கே அமர்ந்திருந்த மீசை  காரர், மீசையில் சாம்பார் இருந்ததை கூட அறியாமல், ஹோட்டலை விட்டு அவசரமாக வெளியேறி கொண்டிருந்தார். ஆமை வேகத்தில் வரிசை நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. எனக்கு முன்னால் நின்றவரோ, "பரோட்டா வாங்கவா இல்ல ஊத்தப்பம் வாங்கவா" என்று தன் போனில் பேசுவதாக நினைத்து உலகத்திற்கே அந்த முக்கியமான கேள்வியை கேட்கிறார்!

சலித்துக் கொண்டே திரும்பிய நான், சற்று தொலைவில் அந்த அம்மாவையும் சிறுவனையும் கண்டேன். அந்த பெண்ணின் முகத்தில் ஒரு பொலிவு,  புன்னகை, நிரந்திரமாக குடியிருப்பதை ஆச்சிரியத்துடன் பார்த்தேன். அவளும் அந்த சிறுவனும், அவள் மகனாக இருக்க வேண்டும், அப்படி என்னதான் பேசி கொள்கிறார்கள் என்று ஆர்வமாக இருந்தது. இத்தனை கூட்ட  நெரிசலிலும், அந்த காட்சி ஏனோ என் முகத்தை மலர செய்தது, ஒரு கூட்டமான பேருந்தில் , ஒரு மழலை சிரிப்பை பார்த்து, தன்னை மறந்து முகம் மலறுவது போல. 

வரிசையில் மெல்ல முன்னேறிக்கொண்டே அவர்களை பார்த்து கொண்டே இருந்தேன். அவர்களது உலகம் தனியாக இருந்தது. சுற்றி இருக்கும் இந்த மனிதர்களின் அவசரமும், எரிச்சலும் அவர்கள் முகத்தில் இல்லை. யாரோ ஒரு மனிதர் அந்த பெண்னிடம் எதையோ கேட்க வருகிறார். அவரின் முகத்தை என்னால் சரியாக பார்க்க முடியவில்லை. அந்த பெண்ணின் முகத்தில் மற்றும் ஏதாவது மாற்றம் தெரிகிறதா என்று பார்த்தேன். அந்த புன்னகை மட்டும் மறையவே இல்லை. 

வரிசையில் எனக்கு முன்னால் ஒருவர் மட்டுமே இருந்தார். அவர் இன்னும் பரோட்டவா உத்தப்பமா என்று முடிவு செய்யவில்லை போலும்.கவுன்டரில் இருந்தவர் , "சார் பரோட்டா முடிஞ்சுது சார்" என்று சொன்னதும் தான் எனக்கு உயிரே வந்தது. ஒரு வழியாக அவர் அரை மனதுடன் உத்தப்பம் வாங்க டோக்கன் வாங்கிவிட்டு சென்றார். நானும் பணத்தை கட்டிவிட்டு, டோக்கன் வாங்கிவிட்டு அந்த பெண்ணை நோக்கி சென்றேன்.

"சொல்லுப்பா ..என்ன வேணும்?"
"20 இட்லி.. 2 தோசை.."
"அவ்வளோ தானப்பா ?"
"ஆமா "

அதே புன்னகை.இட்லியை அவள் கட்ட ஆரம்பிக்கும் பொழுது , அந்த சிறுவன், சாம்பார் , சட்னியை கட்டிக் கொண்டிருந்தான். பாதி முடிந்ததும், உள்ளே சென்று, "அண்ணே ..ரெண்டு தோச ரெடியா " என்று கத்திக் கொண்டு வந்தான். இவனும் அந்த அம்மா வும் ஏதாவது பேச மாட்டார்களா என்று பார்த்து கொண்டே இருந்தேன். தங்களின் வேலைகளை பொறுமையாக, பேசாமலே செய்து கொண்டிருந்தார்கள் இருவரும். 

எல்லாம் கட்டி முடிந்த பிறகு , எனது பையில் பொறுமையாக எடுத்து வைத்தேன். இன்னும் பேசவில்லை அவர்கள் இருவரும். நான் கிளம்பும் சமயம் ஒருவர் வந்து , "சாம்பார் 20 பாக்கேட் இருக்கானு பார்த்துக்கோங்க " என்றார்.

"சார் கரெக்டா தான் சார் வெச்சிருக்கேன் " என்றான் அந்த சிறுவன் முதல் முறையாக அந்த ஆளை பார்த்து. 
"இல்ல இருக்கட்டும் சரியா தான் இருக்கும் " என்றேன்.
"அட.. எடுத்து ஒரு வாட்டி பாத்துக்கோங்க .." என்றார் அந்த ஆள். அவர் சூப்பர்வைசர் போலும். 

எடுத்து சரி பார்க்கும் பொழுது என் கை தவறி சாம்பார் பாக்கெட் கிழே விழுந்து தரை எல்லாம் சிந்தியது. எனக்கு மிகவும் சங்கடமாகி விட்டது. 
"ஐயோ .. சாரி.. " என்று பதறினேன்.
"சார்.. நீங்க சொல்லாம இருந்திருந்த ..இப்படி ஆகிருக்குமா ? " என்று அந்த சிறுவன் கோவமாக அந்த சூப்பர்வைசரை பார்த்து கேட்டான். 
"என்னடா வாய் நீளுது உனுக்கு? கஸ்டமர் முன்னாடி இப்படி தான் பேசுவியா ? அன்னைக்கு வாங்கினது பத்தல போல? "

அந்த பெண் , "சார்.. நான் பாத்துக்குறேன் சார்..நீங்க போங்க " என்று தன் கையை அந்த சிறுவனின் தோளில் வைத்தாள் . சூப்பர்வைசர் அமைதியாக நகர்ந்து போக, எனக்கோ குற்ற உணர்வால் செய்வதறியாமல் நின்றேன்.

"தெரியாம கை தவறி.. " என்று நான் ஆரம்பிக்க, 
"பரவாயில்லப்பா ..இதோ இன்னொரு பாக்கெட் கட்டி தர சொல்றேன் " என்றாள் சிரித்துக் கொண்டே. தரையை துடைத்து சுத்தம் செய்தாள் . சிறுவனின் முகத்தில் இன்னும் கோவம் தெரிந்தது. மறுபடியும் சாம்பார் பாக்கெட்டை கட்டிக் கொடுத்தான் . . 

இங்கே இருந்து உடனே சென்று விட வேண்டும் என்று தோன்றியது எனக்கு. பையில் வைத்து விட்டு, அவர்களை பார்த்து ஒரு முறை புன்னகைத்து விட்டு கிளம்பினேன். திரும்பி பார்க்காமல் , மிகவும் மெதுவாக அடி எடுத்து வைத்து சென்றேன். எனக்கு பின்னால், முதல் முறையாக , அவள் அந்த சிறுவனிடம் பேசுவதை கேட்டேன்..

"டேய் ..உள்ள அண்ணே சாப்பாடு எடுத்து வெச்சிருக்கு .. போய் சாப்பிட்டு வா.."

அது சரி. அம்மா வேற என்ன பேசுவாள்? 

Wednesday, 27 March 2013

தமிழீழம்

தமிழீழம் பிரச்சனையை குறித்து இங்கு  நான் விவாதிக்க போவது இல்லை .
நான் விடுதலை புலிகளிக்கு ஆதரவாளரும் அல்ல. இலங்கை அரசுக்கு எதிரியும் அல்ல. தமிழ்நாட்டின் எங்கோ ஒரு கோடியில் சினிமா, கிரிக்கெட் , வேலை, வீடு என அன்றாட வாழ்வை வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கும்  சாதாரண இளைய சமுதாயத்தில் ஒருவளின் எண்ண பதிவுகள் .

நானும் இத்தனை நாள் "இராமன் ஆண்டாலும்  இராவணன் ஆண்டாலும் எனக்கொரு கவலை இல்ல " என்ற பொன்மொழி படி வாழ்ந்து வருகிறேன். 
"தமிழீழம்" பிரச்சனை என்றால்.." அங்கு ஏதோ போர் நடக்கிறதாம்" என்று மட்டுமே தோன்றும் . 

எதற்காக போர்? யாருக்கும் யாருக்கும்? இத்தனை நாள் இலங்கையில் என்ன நடந்தது? இந்த போரின் விளைவுகள் என்ன? இதை பற்றியெல்லாம் என்றுமே நான் யோசித்ததே கிடையாது. நம் வீட்டில், ஆபீஸில் இருக்கும் பிரச்சனைகளையே நம்மால் சமாளிக்க முடியவில்லையாம் , இதில் உலக பிரச்சனை பற்றி கவலை என்ன நமக்கு? 

அனால் கடந்த சில தினங்களுக்கு முன்பு ஆங்கில தொலைக்காட்சி நிறுவனம் வெளியிட்ட சில காட்சிகள் நமது செய்திகளில் ஒளிபரப்பினர்கள் .  அதை பார்த்த எனக்கு மிகவும் பாதிப்பு ஏற்பட்டது. இந்த பதிவை எழுதுவதற்கும் அதுவே மூல காரணம்.

இணையதளத்தில் அந்த காட்சிகளை தேடி பார்த்தேன். அதை பார்த்த எந்த ஒரு மனிதனுக்கும்  பாதிப்பு ஏற்படாமல் இருக்காது . அப்பாவி மனிதர்கள் கொல்ல படும் நேரடி காட்சிகளை .காட்டினார்கள் . போர் இத்தனை  கொடூரமானதா?
பெண்கள் , குழந்தைகள் என்று பார  பட்சமே பார்க்காமல் கொன்று குவிக்கும் கொடிய அரக்கன் இந்த போர்.

உலகில் எந்த மூலையில் போர் நடந்தாலும் இது  தான் நடக்கும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. ஆனால் இந்த போரின் பாதிப்பு மட்டும்  ஏன் இவ்வளவு  கொடுமையாக உள்ளது? 

அதற்கு முன்பாக இலங்கையை பற்றி நான் மேற்கொண்ட ஒரு சிறிய தேடலை இங்கே பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன்.

இலங்கையின் வரலாற்றை  பற்றி நான் சேகரித்த சிறு தகவல்கள் இதோ:
(குறிப்பு: வரலாறு அதை வடிபவர்களின் பார்வையை  பொறுத்தே அமையும்)

இலங்கையில் தமிழர்களின்  வரலாறு பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இருந்து வருகிறது.  6- ஆம் நூற்றாண்டில் தான் வங்க தேசத்திலிருந்து படையெடுத்து வந்த "சிங்கபுறத்து  இளவரசர் விஜயன்" அங்கே இருந்த திராவிட மன்னர்களை எதிர்த்து போரிட்டான்.  (அன்று முதலே ஆரம்பித்து விட்டது தமிழர்களுக்கும் சிங்களவர்க்கும் எதிரான இந்த போர்) 

தமிழ் அரசர்களும் சிங்கள அரசர்களும் மாறி மாறி போரிட்டு ஆட்சியை கை பற்றி கொள்ள முயன்று கொண்டிருந்த நிலையில் ... 13 ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில் , சிங்கள அரசர்கள் இலங்கையின் தெற்கு பகுதியில் தங்கள் ராஜ்யத்தை நிலை நாற்றினர். அன்று முதல் ஆங்கிலேயர்களின் வருகை வரை, தெற்கு பகுதிகளில் சிங்களவர்களும், வடக்கு மற்றும் கிழக்கு பகுதிகளில் தமிழ் அரசர்களும் தனி தனி நாடுகளாக ஆட்சி புரிந்து வந்தனர்.

சோழர் காலத்தில் கூட தமிழகத்தில் இருந்து ஈழம் சென்று போர் புரிந்த மன்னர்கள் பலர் உண்டு . கல்கியின் பொன்னியின் செல்வன் படித்தவர்க்கு , ராஜா ராஜ சோழன் ஈழம் சென்று போர் புரிந்த காலத்திலும் கூட அங்கே இருந்த மக்களின் அபிமானத்தை பெற்றிருந்தார் என்பது தெரியும் . அங்கே அவர் போர் புரிந்த காலத்தில் , போரினால் சேதம் அடைந்த புத்த விகாரங்களை அவரே மறு சீரமைப்பு செய்தார் என்பது குறிப்பிட தக்கது. 
நம் தமிழக மன்னர்கள் போரில் வீரர்களாய் இருந்தாலும், கலையை மதிக்க தெரிந்தவர்களாய்  இருந்தார்கள் . பகைவனின் கலை உணர்வை கூட மதித்த உன்னதமானவர்கள்  நம் முன்னோர்கள் . 

இந்த சூழலில் இலங்கையின் தெற்கே ஆண்ட சிங்கள மன்னர்கள் சிறிது முன்னேறி இலங்கையின் நடு பகுதிகளை ஆக்கிரமித்து "கண்டி" யை தங்கள் தலைநகரமாக கொண்டனர் . 25332 சதுர மையில்கள் பரப்பளவை கொண்ட இலங்கை ஒரு அழகிய செழிப்பான தீவாக விளங்கியது. வணிகம், விவசாயம் , நீர் வளமை ,  அந்த காலத்திலேயே சிறந்து விளங்கிய நீர் கால்வாய்கள், அடர்ந்த காடுகள், மலைகள்  என்று செழிப்பாக இருந்தது . 10- ஆம் நூற்றாண்டில் வணிகர்களாக வந்து இறங்கிய இஸ்லாமியர்கள் தமிழை தங்கள் மொழியாய் ஏற்று கிழக்கு மற்றும் தெற்கு பகுதிகளில் குடியேறினார்கள். 

16-ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் போர்த்துகீசியர்கள் இலங்கையில் இறங்கினார்கள் . இங்கு வடக்கு  மற்றும் கிழக்கு பகுதிகளில் தமிழர்களும் தெற்கு மற்றும் மேற்கு பகுதிகளில் சிங்களவர்களும் தனி தனி ராஜியங்களாய்,  தனி கலாச்சாரங்களாக திகழ்ந்ததை கண்டு , சிங்கள மன்னர்களிடம் ஒப்பந்தம் மேற் கொண்டனர். 1619 இல் நடந்த போரில் , தமிழ் ராஜ்ஜியம் கைபற்றபட்டது. தமிழ் மன்னன் "சங்கிலி குமரன்" தூக்கிலிடபட்டான் . 

ஆனால் , அதன் பின்னர் வந்த டச் மன்னர்கள் , இலங்கையை தனி தனி நாடுகளாகவே ஆட்சி புரிந்தனர். 1796 இல் வந்த ஆங்கிலேயர்கள், இலங்கையின் வரலாற்றை மாற்றி அமைத்தனர் . தாங்கள் ஆட்சி புரிவதற்கு சுலபமாக வேண்டும் என்ற காரணத்திற்காக இரண்டு நாடுகளையும் ஒன்றாக்கி "சிலோன் " என்று 1833 இல் ஒரு தனி நாடாக மாற்றியது . 

In 1799 Sir Hugh Cleghorn, the first Colonial Secretary observed in the well known 'Cleghorn Minute', `two different nations, from very ancient period have divided between them the possessions of the island: the Sinhalese inhabiting the interior in its southern and western parts from the river Wallouve to that of Chillow, and the Malabars (the Tamils) who possess the northern and eastern districts. These two nations, differ entirely in their religion, language and manners.'

இரு வேறு நாடுகளை, இரு வேறு இனங்களை , இரு வேறு கலாச்சாரத்தை, இரு வேறு வரலாற்றை , தன் அரசியல் வசதிக்காக ஒன்றாக மாற்றியது ஆங்கிலேய அரசு. இன்று இலங்கையில் நடக்கும் இன வெறி படு கொலைகளுக்கு என்னை பொறுத்த வரையில் இதுவே வித்தாகும். 1805 ஆம் ஆண்டு ஆரோஸ்மித் என்ற ஆங்கிலேயர் வரைந்த இலங்கையின் வரைபடத்தின் படி ஈழம் தனி நாடாகவே சித்தரிக்க பட்டுள்ளது. அந்த வரைபடத்தை இதில் காணலாம்:

http://www.davidrumsey.com/luna/servlet/detail/RUMSEY~8~1~233057~5509638:Map-of-The-Island-of-Ceylon-Drawn-b

1820 களில் ஆங்கிலேயர்கள் இலங்கையின் மலை பகுதிகளில் காபி எஸ்டேட்களை அமைக்க ஆரம்பித்தனர். 1840 - 1850 களில் தமிழகத்திலிருந்து கோடிக்கனக்கான மக்கள் கொத்தடிமைகளாக கொண்டுவரப்பட்டனர். இவர்கள் பெரும்பாலும் நெல்லை, மதுரை, தஞ்சை பகுதிகளின் ஏழை மற்றும் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தை சேர்ந்த மக்கள் ஆவர்கள். ஈழத்தை ஆண்ட வீர  தமிழனின் வம்சாவளிகள் ஆங்கிலேயர்களின் கொத்தடிமையாக வாழ நேர்ந்த அவல நிலைமை ஏற்பட்டது. 

காபி வியாபாரம் நஷ்டமடைந்த காலத்தில் , 1880 களில் தேயிலை தோட்டங்களை அமைக்க தொடங்கியது ஆங்கிலேய அரசு. இந்த காலகட்டத்தில், ஆங்கிலேய ஆட்சியின் அசுர ஆக்கிரமிப்பு குணம், தலை விரித்து ஆட தொடங்கியது. தமிழர்களை அடிமைகளாக்கி,அவர்களக்கு வாழ்வின் அன்றாட வசதிகள் கூட இல்லாத அளவில் , கொடுமை படுத்தியது. 
தமிழர்கள் சொந்தமாக நிலமோ அல்லது வீடுகளோ வைப்பதற்கு தடைகளை விதித்தது ஆங்கிலேய அரசு. 

இந்த நிலையில், தமிழர்களின் சாதி அமைப்பில் மேல் தட்டில் இருந்தவர்கள், ஆங்கில கல்வி முறையை தேர்ந்தெடுத்தார்கள். இதனால் தொழில்முறை மற்றும் வெள்ளை காலர் தொழிலாளர்கள் என்று  ஒரு புதிய வர்க்கம் உருவானது . இலங்கை வரலாற்றில் இது ஒரு முக்கிய நிகழ்வாகும்.

"பிரித்தாளுதல் " முறையில் பெயர் போன ஆங்கிலேய அரசு, தமிழர்களுக்கு மாநில நிர்வாகத்தில் முக்கிய பங்குகளை வழங்க ஆரம்பித்தது . மாநில நிர்வாகத்தில் முக்கிய பதவிகளை வகித்தல், ஆங்கிலேய கல்வி முறையை தேர்ந்தெடுத்து மேல் தட்டு வர்க்கமாக உருவெடுத்தல், கிறிஸ்துவ மதம் பரப்பல் என்று தமிழர்களின் மீது சிங்களவர்க்கு வெறுப்பு தொடங்கியது. ஆங்கிலேயனின் எண்ணம் நிறைவேறியது. 

1947 இல், இந்தியாவை விட்டு பாகிஸ்தானை பிரித்தெடுத்து சென்ற ஆங்கில அரசு, 1948 இல், இலங்கையில் தமிழருக்கு எதிரான தீ பொறியை விட்டு சென்றது.  இன்று அந்த தீ பொறி , வெறி கொண்டு பல அப்பாவி மக்களை தனக்கு இரையாக்கி கொண்டுள்ளது . 

இரு தனி நாடுகளின் வேற்றுமைகளை மதிக்கமால், அவர்களின் தனி பட்ட வரலாற்றை  பொருட்படுத்தாமல் ஒன்றினைத்ததே ஆங்கிலேயன் செய்த பெரும் தவறு. ஒரு அழகான தீவான இலங்கையை ஒரு போர்க்களமாக மாற்றியது அந்த ஒரு அரசியல் முடிவு தான்.

 இது நடவாதிருந்தால், தமிழீழம் இன்று ஒரு தனி நாடாக இருந்திருக்கும். தமிழர்களுக்கு என்று ஒரு தனி நாடு. இராமேஸ்வரத்திலிருந்து படகுகள் மூலமாகவே எளிமையாக ஈழத்திற்கு சென்று விடலாம் . (வெறும் 29 கீ மீ. தானே!) தமிழ் மீனவர்கள் எல்லையில் கொல்லபடுவார்கள் என்று அஞ்ச வேண்டியிருக்காது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக லட்ச கணக்கான மக்கள் போரில் இறந்திருக்க வேண்டியதில்லை. 

ஏதோ ஒரு உணர்வு இந்த போரின் கொடுமையை மட்டும் மனதின் ஆழம் வரை செலுத்துகிறது  என்று முன்பு  கூறினேன் அல்லவா ? 

எங்கோ அமெரிக்காவில் ஒரு தெருவில்  தொழில் நுட்ப நிறுவனத்தில் பனி புரியும் ஒரு தமிழர்,வழியில் ஒரு தமிழ் உணவகத்தை பார்க்கும் பொழுது தன்னை அறியாமல் முகம் மலரும் பொழுது.. 

புது தில்லியின் கூட்ட நெருக்கடியான சாலையோர கடைகளில் மண் பொம்மை விற்கும் ஒரு முதியவர், தனது செல்போனில் எம்.ஜி.ஆர். பாடல்களை கேட்கும் பொழுது...

பெங்களூருவில் ஆட்டோவில் செல்லும் பொழுது , உள்ளே ரஜினிகாந்த் படத்தை பார்த்ததும் .."அண்ணே ..நீங்க தமிழா? தலைவர் ரசிகனா ?" என்று முகம் மலர்ந்து கேட்கும் பொழுது..

இந்த பொழுதுகளில் ஏற்படும் அதே உணர்வு தான், பன் மடங்கு உயர்ந்து, வேதனையாய் , நெஞ்சில் வலியோடு அந்த கட்சிகளை பார்க்கும் பொழுது, ஒரு அம்மா .."ஐயோ ..இந்த குழந்தையை காப்பற்றுங்கள்" என்று அலறும்  சத்தம் கேட்கும் பொழுது.. அந்த உணர்வே , நம்மால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லையே என்று கூனி குறுகி வெட்கப்பட வைக்கிறது. 

தமிழீழம் தனி நாடக மாறுமா? எனக்கு தெரியவில்லை, அதனால் மீண்டும் போர் வரலாம். அங்கே மக்கள் கொல்ல  படாமல் இருந்தால் அதுவே போதும். மக்கள் அமைதியாக வாழ வேண்டும். நமது நாட்டில் பல்வேறு மொழிகள், கலாச்சாரத்துடன் நாம் அமைதியாக வாழவில்லையா? இலங்கையில் வெறும் இரண்டு மொழிகள் தானே? அவர்களால் ஏன் ஒற்றுமையாய் வாழ இயலவில்லை? ஆங்கிலேயன் தன் சுயநலனுக்காக பிரித்து ஆட்சி செய்தான். இதை உணர்ந்தாலே போதும். 

20000 ஆண்டு பழமை வாய்ந்த கலாச்சாரத்தை சேர்ந்த தமிழர்களுக்கு ஒரு நல்ல விடிவு காலம் வராதா? நம்ப தான் முடியும். என் எண்ணங்களை எதற்கும்   பதிவு செய்யலாம் என்றே இதை எழுதினேன். 

நான் முன்பு கூறிய உணர்வு என்ன என்பது இப்பொழுது புரிந்திருக்கும். 
அதுவே .. "தமிழுணர்வு " 

Saturday, 24 October 2009

பெயர் சூட்ட பட வில்லை...

இன்று வெள்ளிக் கிழமை . நாளை தீபாவளி. பெண்களுக்கென்றே எழுதி வைத்திருக்கும் வேலை போல அம்மா வும் சித்தி யும் பலகாரம் செய்து கொண்டிருக்க.. அப்பா, சித்தப்பா, தாத்தா வீட்டின் வெளியே உரையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள் . நானும் எனது அண்ணனும் டிவியில் சிறப்பு நிகழ்ச்சிகளை மாற்றி மாற்றிப் பார்த்து கொண்டிருந்தோம்.

அருகே இருந்த எனது செல் போன் ஐ எடுத்துப் பார்த்தேன் .
படு பாவி.
இன்று மெசேஜ் க்கு காசு எடுக்குறானே! மீண்டும் கீழே வைத்து விட்டேன்.

டிவி , கம்ப்யூட்டர், அரட்டை .. இவ்வாறு என் மதிய வேளை சென்று கொண்டிருக்க .. என் சித்தி என்னிடம் வந்து கூறினார்கள்

"கிளம்பு.. இப்போ ஒரு எடத்துக்குப் போறோம் "

"எங்கே? கோவிலுக்கா? ப்ளீஸ் வேண்டாம் சித்தி "

"கோவில் இல்லை.. ஆனா அதுவும் கோவில் மாதிரி தான்.. 'அன்னை ஆசிரமம்'

சற்று குழப்பமாக இருந்தது. அனாதை இல்லம், முதியோர் இல்லம், அவ்வளவாக சென்றதில்லை. அதன் பாதிப்பில் இருந்து மீளக் கடினமாக இருக்கும். என்றாலும் கிளம்பி சென்றேன்.

நகரத்தை விட்டு சற்றே தொலைவில் அடர்ந்த மரங்களின் நடுவே இருந்தது அந்த ஆசிரமம். "மனம் குன்றியவர்கள்" க்கான காப்பகம் அது .

அங்கே செல்லும் முன்பாகவே, 25 கிலோ அரிசி , பழங்கள் , துடைப்பதற்கு துண்டு போன்ற பொருட்களை வாங்கி சென்றோம்.

உள்ளே செல்லும் முன்னரே எனது அண்ணன் என்னை எச்சரித்தான்.

"அவர்களை பார்க்கும் போது.. மூன்றாவது மனிதனை பார்ப்பது போல பார்க்காதே, நம்முள் ஒருவனாக ப்பாரு " என்றான்.

ஆனால் அங்கே சென்றதும், என்னால் அவர்களை "நம்முள்"ஒருவராகப் பார்க்க முடியவில்லை.. ஏன் என்று கடைசியில் சொல்கிறேன்..


கிட்ட த்தட்ட 40 பேர். ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு விதத்தால் மூளை பாதிக்க பட்டிருக்கிறது. சிலருக்கு முழு நேரமும் படுத்தே இருக்க வேண்டிய நிலை. முதியோர்கள், வாலிபர்கள் என அனைத்து விதமான மனிதர்கள்.
அங்கே - "Age no bar.. caste no bar.. religion no bar"

எங்களை அழைத்துச் சென்றவர் அருகிலயே நான் நின்று கொண்டிருந்தேன். ஒருவர் வெகு நேரமாக தோட்டத்தை சுத்தம் செய்து கொண்டே இருந்தார். நான் அருகில் இருந்தும் தன் தலையை நிமிர்த்தி கூட பார்க்காமல் சுத்தம் செய்து கொண்டே இருந்தார்.

"அவர் அப்படிதான்மா.. நாம நிறுத்துன்னு சொல்ற வரைக்கும் விடாம சுத்தம் செஞ்சுகிட்டே இருப்பார். அப்படி ஒரு வியாதி. "

நான் பதிலேதும் பேசாமல் சிறிது தூரம் நடந்தேன்.

கல்லை உடைக்க முயற்சி செய்து கொண்டே இருக்கும் இளைஞன், இலைகளை எண்ணி கொண்டே இருந்த பெரியவர் ... ஒருவர் பிராமணர், கிறிஸ்துவர், முஸ்லிம்..

அது ஒரு புதிய உலகமாக இருந்தது.. தீபாவளிக்கு "வேட்டைக்காரன்" படம் ரிலீஸ் ஆகவில்லை என்று கவலை இல்லை.. எஸ் எம் எஸ் கு காசு எடுக்கிறான் என்ற கவலை இல்லை.. மொழி, இனம், நிறம், ஜாதி, மதம் வேறுபாடுகள் இல்லாத உலகம்.. அனைவரும் "மனதால்" ஒன்றுபட்டு இருந்தார்கள்...

வெகு நேரம் அங்கே இருக்க முடியாமல், நாங்கள் கொண்டு வந்த பொருட்களைக் கொடுத்து விட்டு கிளம்பத் தயாரானோம்..

அப்போது ஒருவர்.. சிரித்துக் கொண்டே என்னை அருகில் அழைத்தார். தயங்கி நானும் அருகில் சென்றேன்.

எங்களோடு வந்தவர், "இவர் பெயர் சகாயம்.. பிறந்த மூணு மாசத்துல தொட்டில் இருந்து கீழ விழுந்து மூளை பாதிச்சிருச்சு.. பெத்தவங்க ஆபரேஷன் பண்ண காசில்லாம இங்க விட்டுட்டு போய்ட்டாங்க... இப்போ இவருக்கு 45 வயசு.. சகாயம்..
இவங்க கெளம்புறாங்க.. டாடா சொல்லு.."

என்னை பார்த்த சகாயம்.. கைகளை உயர்த்தி கூறினார்... "டாடா.. இறைவன் உங்க ஆசிர்வதிப்பார் "

மெல்லிய புன்னகையுடன் நான் அங்கிருந்து கிளம்பினேன்..

இப்பொழுது கூறுங்கள்.. நம்முள் ஒருவராக ஏன் அவர்கள் இல்லை ?

அவர்களால் டிவி, கம்ப்யூட்டர், செல் போன் இல்லாமல் வாழ முடியும்..

பணத்தால் அவர்களை மகிழ்விக்க முடியாது...

அவர்களுக்கு மத இன அடிப்படையில் மனிதனை வேறுபடுத்தி பார்க்க தெரியாது..

நம்மால் இவ்வாறு இருக்க முடியுமா? இது சாத்தியமா?

அவர்களா "மனம் குன்றியவர்கள்" !?

Sunday, 18 October 2009

காத்திருங்கள் :)

எனது முதல் தமிழ் பதிப்பு ... விரைவில்..