Sunday, 25 August 2013

The "infamous" civil war

Location: Camp A12
Time: 14 00 Hrs

“How much supplies do we have left for the day?”, the Deputy Leader in charge enquired with concern.
“Just enough for a hundred sir”, SoldierS47 replied. 
“And how many in the camp?”
“More than 2000 souls sir”

An eerie silence clouded the camp. The soldiers could sense the tension in their Deputy Leader’s face. Every ounce of motivation was draining away from their bodies and souls. Few days back, they would have thought this was possible, to win this battle. Since last night, things have drastically changed. They had just lost their Leader in a battle, and have hence lost their will.

“We don’t have much option, do we? Feed the women and children first. Make sure there is no stampede”, the Deputy Leader reluctantly declared.
“Yes sir”, soldier departed.

He called for an emergency meeting to all his soldiers. Every men of their race, was an armed soldier now. In fact, men in every household had become a soldier now – irrespective of them being armed or not. They all gathered around him.

“Gentlemen, we are at the end of the tunnel now. We have no choice but to fight till our last breath, and protect our people till the end. We will put up our best fight and die as warriors. When this war broke out, none of us believed, we could ever even face our mighty enemies. They are hundred times more powerful than us, in all possible ways. But, our Leader believed we could, and we believed him. We have the right to this land, as much as they do. Our ancestors have lived here for generations and they can only take this away from us over our corpses. So, let us get ready for the final battle of our lives, though the result is inevitable, giving up is something we are not used to”

As he was giving away his final inspirational speech, there was a hustle in the camp. A weary soldier was dragging himself towards them and finally fell on the ground. He was tired and thirsty and gasping for breath. He finally spoke “Sir, I have bad news. Camp A13 has been destroyed. They have ex-terminated 800 of us. Women and children included. They have used chemical weapons this time.”

The eerie silence clouded again. Soldiers hung their heads down. Few of them had tears in their eyes, thinking about their fellowmen mercilessly being killed somewhere nearby.

“Our camp might be their next target”, the Deputy Leader said in a low voice.
“ is not inevitable sir..” A feeble voice from the crowd emerged.  Everyone looked towards the direction, and it was soldierC194, who was also the head of communications.
“C194, what is not inevitable?”
“Sir, the result you mentioned sir, it is not inevitable”
“Haven’t you heard what he just said? They are using chemical weapons to ex-terminate us.”
“Sir, if you will let me, I have a plan.”

 His last few words were like a sudden shimmer of light inside the dark camp. There was pin drop silence and all eyes were on C194.
“Sir, all we have to do is, get the women and children out of this camp by midnight. And then we can carry out our operation after that. We would require soldiers to accompany our women and rest of us can be part of the operation”
“After midnight? Don’t you know our limitations? We never perform operations in the dark. We don’t have enough facilities. We cannot risk the lives of thousands of our women”
“This is the only choice we have left sir; you have to trust me on this. We have equipped soldiers who have travelled through the lengths and breadths of this land in the dark. And our enemies will never expect us to come out in the dark. This is almost a fool proof plan. If we can pull this off, victory is ours.”
“And where will they be re-located?”
“I have information from A22, about a safe place almost 45 degrees south of the camp. Nobody is aware of that place, and most unlikely for us to be spotted there. We even have access to food supplies from there sir”
“Even if they reach safe, how are going to help in this operation C194? What are you getting at?”
“Sir, we all have seen that heavy machinery that has been stalled near our base by the enemy camp.”
“ The humungous large tank that is almost thousand times bigger than ours - is that the one you are talking about?”
“Yes sir, all I know is that, that tank is of really high value to them. It is something, which they are proud of. If we all can manage to break into that tank, i am sure, by dawn, we can reach our destination and join our clan sir. Destroying the tank will be a huge diversion for them and we can help saving thousands of lives”

There were murmurings and whispers in the camp. Sighs of disbelief, worry, and fear all at once. But above all, the spirit of not giving up crept through the minds of every single man and they were up for their final operation.

“Let us do this!”  - the spirits soar high in the camp.

A battalion of 300 soldiers were selected, who were well-versed with the geography of the place, and who were part of the mapping and surveying divisions, to accompany the women and children.
The remaining 400 men, every man was a soldier now, were going to perform the mighty operation. Each one of the 400, were willing to die for their race and their land.

Location: Camp A12
Time: 21 30 Hrs

“Must you go?” She asked with tears in her eyes.
“I was the one who initiated this operation, how can I not go?” C194 held her close to his chest.
“I will stay here with you. How can I leave without knowing for sure you will be fine?”
“I will be, OK? Now, look at me”. He lifted her face and looked into her eyes. He wiped off the tears from her cheeks and kissed her. “I will see you even before this kiss dries out on your cheeks” 
She smiled. “I love you. Why can’t our lives be normal? Why do I have to sleep every night fearing that i might not wake up the next day or i might lose you forever?” She wept.

“I love you too, more than anything in this world. Don’t give up. Not just yet. I will meet you tomorrow when the sun shines on the ground, we will meet in the new place near campA22, a new life will begin, we will get married, have 10 kids, and one day when they wake up to see the sun, this land will be ours” He spoke with his eyes full of dreams and love. They kissed for a long time and finally said their good-byes.

Time: 00 00 Hrs.

The women and children were lined up and the soldiers were evenly located in the group as batches so that for every 50 people, there was a group of 10 soldiers at least. Women and children of all ages, not wanting to part their men, stood there in line, with tears in their eyes. After the final sign off from the Deputy leader, the group started moving slowly, through territories that were dark and inhabitable till now. The Deputy leader returned back to the camp. He had with him 400 men who were ready to give their lives. He couldn’t ask for more. They sat down to discuss their strategy, and gathered all the little weapon they had. They divided themselves into different batches and took charge of various portions of the “huge tank”. C194 was particular that the attack should not be concentrated, but evenly distributed into almost all parts of that tank.

Time: 03 00 Hrs.

Four different battalions started marching towards the tank, from campA12. The silhouette of the huge tank was seen in the distance. They have seen that mysterious tank many a times, but have never dared to attack or even go near it, just because of its sheer size. It was inside enemy lines, which was also one of the main reasons. But today was different. It is their final battle, for their land, their lives.

The tank was more complex than they had imagined. It had various compartments. It was also very difficult to figure the whole thing in the dark. The four battalions managed to enter the tank after an hour long process of trying to figure out the way of intruding the tank. Once they were inside, it was another tedious process to figure out their hiding places, so that they can promptly come out of it for the attack. There were many square shaped objects, which formed the main part of the tank. The main battalion, headed by C194, took charge of that. He ordered everyone to hide behind those square objects, which had gaps, just enough to accommodate them. It was a very complex design for them to understand, but they were happy that they got this far.

After two long hours, everyone was in position. Now they just have to wait. Wait for the dawn. In one hour the sun will be up, a new life will begin, or it will be the end. C194 closed his eyes for a while. He saw her smiling face.

Time: 07 30 Hrs.

Sandhip had woken up early as it was his presentation day. He opened his laptop to check his presentation for one last time. He was bewildered.

“MOMMMMMMMMMMM!! there are ants all over my keyboard”. He took his laptop and started running towards the kitchen.
“Stop screaming. Haven’t I told you not to eat your snacks next to the laptop?”
“But i have presentation .. Maaa.. these ants..i am going to kill all of them” , Sandhip was furious.
“Ok relax, just keep your laptop in the sun. Keep it in the balcony for ten minutes and all the ants will go away”
“Fine. I am telling you i am going to buy that insecticide chalk this evening and get rid of this ant menace.”

Sandhip kept grumbling all the way, and placed his laptop in the balcony.

C194 emerged out of the laptop with a smile. His operation was a success. A new life begins..

Tuesday, 20 August 2013

மாற்றம் ஒன்று தான் மாறாததா?

அம்மா, அப்பா,அத்தை, மாமா, தாத்தா என அனைவரும் இட்லி வேண்டும் என்றுவிட, எனக்கும் அண்ணனுக்கும் மட்டும் தோசை வாங்குவது என்று முடிவு செய்தேன். வீட்டின் அருகிலேயே இருக்கும் அந்த சிறிய ஹோட்டலுக்கு போகும் வழியில் எத்தனை இட்லிகள் என்று கணக்கு செய்து கொண்டிருந்தேன்.

அப்பாவுக்கும் மாமாவுக்கும் நாலு, நாலு என்று எட்டு. தாத்தா,அம்மா,அத்தைக்கு மூன்று மூன்று என்று ஒன்பது. "எதற்கும் ரெண்டு இட்லி எக்ஸ்ட்ரா வாங்கிட்டு வா " என்று அம்மா கடைசியில் எப்பொழுதும் சொல்லும் இட்லியும் சேர்த்து , மொத்தம் 19 இட்லிகள். ஒத்தை படை எண் என்றால் டிவியின் வாலியுமை கூட மாற்றும் நான், 20 இட்லிகள் வாங்கலாம் என்று முடிவு செய்தேன். 

உள்ளே நுழைந்ததும் இருந்த கூட்டத்தைக் கண்டு முகம் சுழித்தேன். பார்சல் வாங்கும் கவுன்டரில் ஒரு நீளமான வரிசை இருந்தது. அமர்ந்து சாப்பிடும் அளவு போதிய இட வசதி இல்லாததால், இங்கே அநேகமாக பார்சல் வாங்கவே வருவார்கள். இருக்கும் ஒரு 4-5 இருக்கைகளும் காலியாக இல்லை. நீண்ட வரிசையில் நின்று கொண்டே, அங்கும் இங்கும் நடமாடும் மனிதர்களை கவனிக்க தொடங்கினேன். 

எல்லோருடைய நடவடிக்கைகளிலும் ஒரு விதமான அவசரம் தெரிந்தது. ஹோட்டல் என்றாலே எல்லாரும் ஓடி கொண்டே தான் பரிமாற வேண்டும் என்பது நம் ஊரின் எழுத படாத விதி போலும்!  ஆனால் , உட்கார்ந்து உணவு உண்பவர்களும் அதே அவசரத்தோடு தான் இருந்தார்கள். இன்றைய உலகில் அவசரம் என்பது கூட ஒரு வகை வியாதி தான். 

அங்கே அமர்ந்திருந்த மீசை  காரர், மீசையில் சாம்பார் இருந்ததை கூட அறியாமல், ஹோட்டலை விட்டு அவசரமாக வெளியேறி கொண்டிருந்தார். ஆமை வேகத்தில் வரிசை நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. எனக்கு முன்னால் நின்றவரோ, "பரோட்டா வாங்கவா இல்ல ஊத்தப்பம் வாங்கவா" என்று தன் போனில் பேசுவதாக நினைத்து உலகத்திற்கே அந்த முக்கியமான கேள்வியை கேட்கிறார்!

சலித்துக் கொண்டே திரும்பிய நான், சற்று தொலைவில் அந்த அம்மாவையும் சிறுவனையும் கண்டேன். அந்த பெண்ணின் முகத்தில் ஒரு பொலிவு,  புன்னகை, நிரந்திரமாக குடியிருப்பதை ஆச்சிரியத்துடன் பார்த்தேன். அவளும் அந்த சிறுவனும், அவள் மகனாக இருக்க வேண்டும், அப்படி என்னதான் பேசி கொள்கிறார்கள் என்று ஆர்வமாக இருந்தது. இத்தனை கூட்ட  நெரிசலிலும், அந்த காட்சி ஏனோ என் முகத்தை மலர செய்தது, ஒரு கூட்டமான பேருந்தில் , ஒரு மழலை சிரிப்பை பார்த்து, தன்னை மறந்து முகம் மலறுவது போல. 

வரிசையில் மெல்ல முன்னேறிக்கொண்டே அவர்களை பார்த்து கொண்டே இருந்தேன். அவர்களது உலகம் தனியாக இருந்தது. சுற்றி இருக்கும் இந்த மனிதர்களின் அவசரமும், எரிச்சலும் அவர்கள் முகத்தில் இல்லை. யாரோ ஒரு மனிதர் அந்த பெண்னிடம் எதையோ கேட்க வருகிறார். அவரின் முகத்தை என்னால் சரியாக பார்க்க முடியவில்லை. அந்த பெண்ணின் முகத்தில் மற்றும் ஏதாவது மாற்றம் தெரிகிறதா என்று பார்த்தேன். அந்த புன்னகை மட்டும் மறையவே இல்லை. 

வரிசையில் எனக்கு முன்னால் ஒருவர் மட்டுமே இருந்தார். அவர் இன்னும் பரோட்டவா உத்தப்பமா என்று முடிவு செய்யவில்லை போலும்.கவுன்டரில் இருந்தவர் , "சார் பரோட்டா முடிஞ்சுது சார்" என்று சொன்னதும் தான் எனக்கு உயிரே வந்தது. ஒரு வழியாக அவர் அரை மனதுடன் உத்தப்பம் வாங்க டோக்கன் வாங்கிவிட்டு சென்றார். நானும் பணத்தை கட்டிவிட்டு, டோக்கன் வாங்கிவிட்டு அந்த பெண்ணை நோக்கி சென்றேன்.

"சொல்லுப்பா ..என்ன வேணும்?"
"20 இட்லி.. 2 தோசை.."
"அவ்வளோ தானப்பா ?"
"ஆமா "

அதே புன்னகை.இட்லியை அவள் கட்ட ஆரம்பிக்கும் பொழுது , அந்த சிறுவன், சாம்பார் , சட்னியை கட்டிக் கொண்டிருந்தான். பாதி முடிந்ததும், உள்ளே சென்று, "அண்ணே ..ரெண்டு தோச ரெடியா " என்று கத்திக் கொண்டு வந்தான். இவனும் அந்த அம்மா வும் ஏதாவது பேச மாட்டார்களா என்று பார்த்து கொண்டே இருந்தேன். தங்களின் வேலைகளை பொறுமையாக, பேசாமலே செய்து கொண்டிருந்தார்கள் இருவரும். 

எல்லாம் கட்டி முடிந்த பிறகு , எனது பையில் பொறுமையாக எடுத்து வைத்தேன். இன்னும் பேசவில்லை அவர்கள் இருவரும். நான் கிளம்பும் சமயம் ஒருவர் வந்து , "சாம்பார் 20 பாக்கேட் இருக்கானு பார்த்துக்கோங்க " என்றார்.

"சார் கரெக்டா தான் சார் வெச்சிருக்கேன் " என்றான் அந்த சிறுவன் முதல் முறையாக அந்த ஆளை பார்த்து. 
"இல்ல இருக்கட்டும் சரியா தான் இருக்கும் " என்றேன்.
"அட.. எடுத்து ஒரு வாட்டி பாத்துக்கோங்க .." என்றார் அந்த ஆள். அவர் சூப்பர்வைசர் போலும். 

எடுத்து சரி பார்க்கும் பொழுது என் கை தவறி சாம்பார் பாக்கெட் கிழே விழுந்து தரை எல்லாம் சிந்தியது. எனக்கு மிகவும் சங்கடமாகி விட்டது. 
"ஐயோ .. சாரி.. " என்று பதறினேன்.
"சார்.. நீங்க சொல்லாம இருந்திருந்த ..இப்படி ஆகிருக்குமா ? " என்று அந்த சிறுவன் கோவமாக அந்த சூப்பர்வைசரை பார்த்து கேட்டான். 
"என்னடா வாய் நீளுது உனுக்கு? கஸ்டமர் முன்னாடி இப்படி தான் பேசுவியா ? அன்னைக்கு வாங்கினது பத்தல போல? "

அந்த பெண் , "சார்.. நான் பாத்துக்குறேன் சார்..நீங்க போங்க " என்று தன் கையை அந்த சிறுவனின் தோளில் வைத்தாள் . சூப்பர்வைசர் அமைதியாக நகர்ந்து போக, எனக்கோ குற்ற உணர்வால் செய்வதறியாமல் நின்றேன்.

"தெரியாம கை தவறி.. " என்று நான் ஆரம்பிக்க, 
"பரவாயில்லப்பா ..இதோ இன்னொரு பாக்கெட் கட்டி தர சொல்றேன் " என்றாள் சிரித்துக் கொண்டே. தரையை துடைத்து சுத்தம் செய்தாள் . சிறுவனின் முகத்தில் இன்னும் கோவம் தெரிந்தது. மறுபடியும் சாம்பார் பாக்கெட்டை கட்டிக் கொடுத்தான் . . 

இங்கே இருந்து உடனே சென்று விட வேண்டும் என்று தோன்றியது எனக்கு. பையில் வைத்து விட்டு, அவர்களை பார்த்து ஒரு முறை புன்னகைத்து விட்டு கிளம்பினேன். திரும்பி பார்க்காமல் , மிகவும் மெதுவாக அடி எடுத்து வைத்து சென்றேன். எனக்கு பின்னால், முதல் முறையாக , அவள் அந்த சிறுவனிடம் பேசுவதை கேட்டேன்..

"டேய் ..உள்ள அண்ணே சாப்பாடு எடுத்து வெச்சிருக்கு .. போய் சாப்பிட்டு வா.."

அது சரி. அம்மா வேற என்ன பேசுவாள்?